[ معاشران گِرِه از زلفِ يار ، باز كنيد ، غزل 239 / 1 ص 494 ] [ گِرِه ز ابروىِ مشكين ، نمىگشايد يار ، غزل 395 / 4 ص 806 ] [ آن كه فكرش گِرِه از كار جهان بگشايد ، غزل 396 / 3 ص 808 ] [ چون اين گِرِه گشايم ، اين ريش چون نمايم ، غزل 435 / 7 ص 886 ] [ خدا را يك نَفَس بنشين ، گِرِه بگشا ز پيشانى ، غزل 465 / 4 ص 946 ] چو نافه بر دلِ مسكينِ من گره مفكن * چو عهد با سرِ زلفِ گره گشاىِ تو بست [ حافظ ، غزل 33 / 5 ص 82 ] دلا چو غنچه ، شكايت ز كارِ بسته مكن * كه بادِ صبح ، نسيمِ گِرِه گشا ، آورد [ حافظ ، غزل 141 / 6 ص 298 ] چو غنچه ، گر چه فرو بستگيست ، كارِ جهان * تو همچو بادِ بهارى ، گِرِه گشا مىباش [ حافظ ، غزل 269 / 5 ص 554 ] معنى ؛ هر چه قصد كرده شود از چيزى ، هر چيزى كه شخص قصد كند و مقصود . ج معانى ، مقصود از سخن ، مراد كلام . مقابل لفظ : هزار معنىِ عَذرا بگفت بنده ، و ليك * چو خواجهِ عنين باشد ، چه لذّت از عذراش [ سنايى ] چو فيّاضِ عنايت كرد يارى * بيار اى كانِ معنى تا چه دارى ؟ [ نظامى ] معنىِ قرآن ، ز قرآن پُرس و بس * وز كسى كاتش زده است اندر هوس [ جلال الدّين محمّد بلخى ]